از مهربونی و قلب رئوف بعضی انسانهای وارسته بايد گفت.

از اونهايی که وقتی يک پرنده بال و پر شکسته رو مدتها تيمار می کنن، حتی به دامپزشکی می برن. بهش آب و دونه می دن. کنار بخاری و توی يک سبد گرم و نرم ازش نگهداری می کنن، بايد گفت. آخه اون پرنده کوچولو درد می کشه. بالش شکسته. وقتی می بينه پرنده های ديگه آزادن دق می کنه. خدا عمرشون بده اون آدمهای مهربونو که اين طوری با يک گنجشک هم دردی می کنن.

حتی حاضرن سر شام به گنجشکه از جوجه کباب سر شام هم تعارف کنن. حيف که گنجشکه گوشت خوار نيست تا شريک غذای خوشمزه اون آدمهای مهربون بشه.