محیط زیست به عنوان عضو جدایی ناپذیر در زندگی جمعی انسان امری است که همه ملل در بقای آن تلاش میکنند تا باقی بمانند. به گونه ای که زاد و ولد و سالم زیستن بشری را منوط به بهزیستی در یک محیط سالم به مایع حیاتی آب و اکسیژن سالم که زاییده طبیعت هستند می دانند.

مگر نه این است که هر چیز تعریف خاص خودش را داراست. محیط زیست سالم نیز به عنوان یک واژه که دارای مصداق عینی است تعریف خاص خود را داراست و ساده ترین تعریفی که میتوانیم از آن ارائه نماییم محیط طبیعی و بکری است که موجودات و مخلوقات خداوند در آن با ایجاد یک چرخه منظم به بقای خود ادامه میدهند و سبب بقای یکدیگر نیز میشوند که بهترین ره آورد آن حیات و سرسبزی است.

اگر خدای ناکرده در اثر سهل انگاری و عدم آگاهی و معرفت به اهمیت محیط زیست در تخریب آن در قالب شکار و صید بی رویه مبادرت ورزیم زندگی سالم را و به عبارتی حیات بشری را دچار نقص جدی نموده ایم. زیرا زندگی انسان منهای محیط زیست سالم بی معناست.

با این شرخ آیا نمی توان نتیجه گرفت انسانی که به مرور بر فضای زیستی خود به هر نحوی اعم از تخریب جنگل - آلوده نمودن آب - شکار و صید بی رویه و غیر مجاز تجاوز می کند دست به یک خودکشی از نوع پنهان میزند؟

محیط زیست به عنوان نشانه الهی باید مورد حمایت ما انسانها باشد و ما باید از آن به نحو صحیح و مطلوب بهره گیریم. محیط زیست باید جزو ارکان جمعیتی ما تلقی گردد و در حفظ آن از هیچ کوششی فروگذار نباشیم.